Copyright Chris vanOeffelt


Inca Trail

19 september

Vandaag gaan we met de bus naar Cusco, de eindbestemming van onze reis. Na een uur stoppen we bij de graftombes van Sillustani. We hebben een uur voor de bezichtiging en dat is veel te kort. Hierna vervolgen wij onze reis door een prachtig berglandschap naar Cusco.

19-9-bergen-rondom-cuzco

 

Omdat voor Natalie, Bram en Lieke, Bart en ik morgen de Incatrail begint krijgen we om 6 uur een briefing van de gids die ons morgenvroeg om 6 uur komt ophalen voor onze vierdaagse wandeltocht naar Machu Picchu. Dus nu snel naar bed.

20 september

Om 6 uur stipt worden we opgehaald door onze gids Edgar Mora, Eddie voor vrienden, van Andes Explorer Cusco. Na een rit van 2 uur in een minivan, waarbij onderweg ook de rest van de crew, 9 dragers, een chefkok en een souschef, worden opgehaald, komen we aan in Ollantaytambo. Een touristenplaatsje dat wordt overheerst door winkeltjes met trekkinggear en koffiebarretjes. Hier worden de laatste inkopen voor de trail gedaan. Ondertussen genieten wij met zijn vijfen van een kopje koffie, en plegen nog snel een plasje. Hierna worden we naar het beginpunt van de route gebracht. De wandeling begint glooiend maar wordt al snel zwaarder. Wij hadden in Nederland rugzakken gekocht waarin de camera opgeborgen kan worden. Op zich een prima idee, maar daardoor hebben we te weinig ruimte voor onze spullen en moeten de slaapzakken bovenop. Tijdens de busrit heeft Natalie door van alles in de opbergplaats van de camera te proppen het voor elkaar gekregen de slaapzak in de rugzak te proppen. Mijn slaapzak is echter een stukje groter, dus dat gaat niet. Tijdens deze eerste dag wordt het duidelijk dat ik een drager voor de slaapzak nodig heb en ‘S avonds besluiten we ons beider slaapzakken bij de dragers in te leveren, die voor twee dagen 100 sol, ongeveer 25 euro, vragen. Dit lijkt veel, maar wij hebben enorm veel respect voor deze crew en de dragers in het algemeen gekregen. Zij sjouwen per man circa 25 kilo over dezelfde Incatrail. En geloof me deze is erg zwaar. Tussen de middag krijgen we een lunch. De dragers hebben een kook annex eettent opgezet. Het kook en eet gedeelte wordt gescheiden door een doek. Samen met de gids krijgen wij een driegangen (diner) lunch voorgeschoteld bestaande uit een soep, vervolgens rijst met vlees groente en een bonengerecht, en daarna een kopje cocathee. Op deze eerste dag koen we langs de Incastad Llactapata, een stenen ruïne waarin de vorm van een slang (dit zien we nadat de gids ons dit heeft aangewezen) is waar te nemen. De Inca’s hebben vele goden, maar drie oppergoden en dat zijn de condor voor de bovenwereld, de poema voor de leefwereld en de slang voor de onderwereld. In de oorspronkelijke omvang van Cusco is een poema te ontdekken en Machu Picchu een condor. Deze Incastad is door zijn vorm erg mooi. Na nog een pittige maar mooie wandeling komen we aan op onze eerste overnachtingscamp in Wayllabamba. De eerste twaalf kilometer zitten er op. De campings zijn eenvoudig, maar goed. Denk bij het sanitair aan de Franse toiletten langs de snelweg dan weet je genoeg. ‘S avonds worden we weer gastronomische verwend. Om 8 uur is het bedtijd.


21 september

De dag begint om kwart over vijf. Ja ja, je moet er wat voor over hebben. Na een lekker ontbijt gaan we op weg naar Abra Warmihuanusca oftewel Deadline woman’s pass op 4200 meter hoogte. Deze bergpas heet zo omdat deze de vorm heeft van een liggende vrouw. Met veel fantasie kon je dit een beetje zien. De beklimming naar deze pas bestaat uit vele traptreden op een steile helling. Op een gegeven moment moet je jezelf  doelen geven om verder te gaan. Voor Natalie was dit na vijf minuten mag ik even pauze houden, voor mij waren het 10 traptreden, waarbij ik met trots mag vermelden dat ik het soms welmtot 15 traptreden haalde voor ik weer even rust nam. Om half een bereikte ik als laatste van onze groep de top van deze pas. Na even op adem te zijn gekomen was het tijd om foto’s te maken van deze gehaalde prestatie.

Hierna begon de afdaling naar onze tweede overnachtingsplaats. Bergop is zwaar vanwege het adem te kort, en de steile opgang. Bergafwaarts is eigenlijk veel zwaarder. De trappen zijn smal en af en toe zijn de treden erg hoog. Elke stap moet je goed opletten zodat je geen inschattingsfout maakt. Natalie moet, vanwege de lengte van haar benen, soms gaan zitten om de stap te kunnen nemen. Helaas verzwikt ze vanwege de oneffenheid van de rotsen haar enkel, maar kan toch door. Het volgende kamp is ook weer basic, maar wel met een heel toilethuis. Omdat het kamp groter is, wordt het ook vaker gebruikt. Naar het toilet gaan wordt nu een zaak van diep ademhalen voor je het toilethuis naar binnen gaat, en pas weer ademhalen als je er een paar meter van verwijderd bent, anders loop je het gevaar zeer misselijk te worden. Na wederom een voortreffelijke maaltijd worden we vroeg naar bed gestuurd door de gids. Morgen staat er namelijk een pittige wandeling van 10 uur op het programma.


23 september

De derde dag van de Incatrail is het meest indrukwekkend vanwege de vele Inca sites die we vandaag gaan tegenkomen, maar ook vanwege het wolkenbos waar we doorheen wandelen. Allereerst weer stijgen naar de tweede pas Abra Runkurakay (3970 meter hoor). Halverwege staat het archeologische complex met dezelfde naam. Het is een ovaal gebouw, en vanwege de locatie wordt ervan uit gegaan dat het een wachttoren is geweest. Ook legt onze gids uit dat de Inca’s berichten binnen een dag 500 kilometer ver konden overbrengen. Dit deden zij met behulp van vele renners en een soort fluiten. In dit soort wachttorens zaten verse renners te wachten op het fluitsignaal en begonnen zodra zij dit hoorden al te rennen naar de volgende wachttoren, waar weer een andere renner klaar stond om het bericht verder te brengen. Na de top bereikt te hebben gaat het pad anderhalf uur “crazy down stairs”, wat dus betekent zeer stijl afdalen. Gelukkig bestaan de treden uit grote stenen, wat het makkelijker maakt. We passeren het Black Lagoon en betreden het wolkenbos. De uitzichten zijn prachtig en overal hoor je gefluit van vogels. Vlak voor de lunch bereiken wij Sayacmarca, een kleine Inca vestiging met straten, fonteinen en patio’s en irrigatiekanalen. Na de lunch volgt de klim naar de derde pas Abra Phuyupatamarca (3700 meter hoog), die snel wordt behaald. Hierna weer naar beneden, door een Inca tunnel naar het complex Phuyupatamarca, wat betekent Stad boven de wolken. Dit is een van de best bewaard gebleven complexen op de Incatrail. Van boven kan je goed zien hoe mooi dit heilige complex is. Hierna is het wederom 40 minuten zeer steil afdalen. Omdat wij goed op tijd deze afdeling hebben afgerond kunnen wij de langere weg naar Wiñaywayna (2650 meter hoog) nemen. Dit is wederom een indrukwekkende Inca stad met vele terrassen. Hier blijven we even van het uitzicht genieten en maken een aantal foto’s. Als wij de steile trap naar beneden willen afdalen komen ons twee lama’s tegemoet. Hierna kunnen wij naar ons laatste kampeerterrein.


24 september

De laatste dag van de Incatrail begint heel vroeg, we moeten namelijk om drie uur al opstaan. Dit is niet om de in de reisgidsen romantisch omschreven zonsopgang boven Machu Picchu te kunnen fotograferen, maar omdat de dragers de ochtendtrein moeten halen, die dus heel vroeg vertrekt. Anders moeten zij uren wachten op de volgende. Zij hebben het zwaar genoeg gehad, dus dat hebben wij wel voor ze over. We krijgen een ontbijtpakketje mee en na 7 minuten lopen komen wij bij de laatste checkpoint aan. Hier moeten wij tot half 6 wachten op de officials die ons document voor de laatste keer afstempelen en de poort moeten openen. Wij zijn als eerste groep bij de poort gearriveerd, en mogen dus ook als eerst groep door. Natalie en de overige 3 groepsleden zetten flink de pas erin, waardoor ik met mijn pijnlijke knieën snel achterblijf. Edgar blijft net als de vorige dagen bij mij lopen. Het is nog 6 kilometer lopen, en vlak bij de zonnepoort moet je nog een klein zeer steil trapje beklimmen. De gids noemt dit “het Oh my god” stukje, ik noem het de monkeystairs. Want je komt er alleen met handen en voeten tegen op. Halverwege worden wij ingehaald door 3 Engelsen en hun gids die zich hebben voorgenomen als eerste bij Machu Picchu aan te komen. Zij halen ook rennend Natalie en de rest in, maar moeten telkens uithijgen waardoor zij weer door ons groepje worden ingehaald. Uiteindelijk gaat Natalie als eerste door de zonnepoort. Daarna is het nog een paar meter naar het uitzicht op Machu Picchu. Daar worden zij weer ingehaald door de Engelsen. Een Engelsman wil zo graag als eerste bij dit punt zijn dat hij zijn gids rennend inhaalt, waardoor hij uitglijdt. Doordat zijn gids hem bij de rugzak weet te grijpen kan zij voorkomen dat hij het ravijn in glijdt, Maar ja, hij was de eerste!