Copyright Chris vanOeffelt



Natalie en Andrea in Peru



Hallo allemaal, 6 september 2016

Vandaag de laatste voorbereidingen aan het treffen, zoals E-tickets naar mij zelf mailen, muziek op mijn iPod zetten en Skype op de iPad zetten.

8 september 2016 om 03:59

Hallo allemaal,
Wij zijn gisteren na een lange reis goed aangekomen in Peru. Omdat wij best moe waren zijn wij na aankomst in het hotel gelijk gaan slapen. Onze reisbegeleigster, Mieke, had voor vandaag een rondwandeling met gids geregeld door het historische centrum van Lima. De Nederlandse gids is getrouwd met een Peruaan, en woont in Lima. Hierdoor kon zij ons veel vertellen en laten zien van dit gedeelte van deze miljoenen stad. Omdat de stad vaak is verwoest door aardbevingen en oorlogen staan niet veel gebouwen vanuit de beginperiode, 1535, nog overeind. Aan de vele verschillende bouwstijlen kan je ook zien dat er in verschillende perioden is bijgebouwd. Na de rondwandeling hebben wij met de hele groep samen gegeten. Daarna zijn Natalie en ik terug gegaan naar het hotel om daar in de buurt nog de parken met spectaculair uitzicht op de oceaan te bezoeken. Al met al weer een enerverende dag. Dus gaan wij vandaag ook weer vroeg naar bed. Nog even bijtanken. Tot morgen

imageimage

lima-3

8 september 2016 om 13:21

Het is nu kwart voor zes in de ochtend, en twee avonden vroeg naar bed ben ik nu wel uitgeslapen. Dus nog tijd om wat meer over Lima te schrijven.
Eerst nog even over het laatste stuk van de vlucht. Vlakbij Lima was het wolkendek even open en we vlogen vlak over de bergen. In een klein vlak stuk lag zowaar een lappen deken van boerenactiviteit en een klein dorp. Meteen daarna weer een kleine bergketen die werd omgeven door de wolken. Heel bijzonder. Na aankomst in Lima werden we met de rest van het gezelschap, in totaal 20, met een bus naar ons hotel gebracht. Dit was een dolle rit van een uur door Lima was een ding zeker, hier kan je gigantisch verdwalen en er wonen hier heel veel mensen. Later hoorden wij dat dit er 10 miljoen zijn. Toen wij gisteren het hotel uitstapten voor de stadstour met de gids brak de zon door. De gids vertelde ons dat dit de eerste keer is in weken. Het is hier nu winter en in de winter ligt er altijd een mist over Lima die aan het einde van de winter geleidelijk verdwijnt. De laatste weken had het non-stop gemotregend. Wij hebben de zon dus meegebracht. Op een paar oude gebouwen na is er niet veel te bezichtigen in Lima. Een dag is meer dan genoeg in deze stad. Vandaag vertrekken wij naar Pisco. Onderweg zouden wij een stop maken in een nationaal park, maar daarvan is nu driekwart gesloten. Onze reisbegeleider stelde als alternatief een bezoek aan El Carmin voor, een gemeenschap waar de nazaten van de uit Afrika geïmporteerde slaven wonen. Zij gaan een muziekvoorstelling aan ons geven. Vanavond vertel ik wel hoe het was. Groetjes Andrea

imageimageFontein

september 2016 om 04:42

Zoals vanmorgen beloofd een verslag van ons bezoek aan afro-Peruaanse enclave El Carmen. De weg ernaar toe liep vrijwel geheel langs de kust. Afwisselend kregen we de oceaan met mooie golven en woonwijken met een zeer rommelige uitstraling te zien. Deze rommelige uitstraling komt doordat je in Peru geen belasting voor wonen hoeft te betalen, zolang de woning niet afgebouwd is. Dus bouw je een extra verdieping met binnenmuren maar zonder dak, of zonder ramen. Bij veel huizen wordt deze verdieping gebruikt om de was op te hangen, of je bouwt er golfplaten stellage op zodat het een overdekt dakterras wordt. En natuurlijk is dit een primaplaats voor de restanten bouwmateriaal. Dus erg rommelig. In El Carmin hebben wij van een muziekvoorstelling bij mensen thuis genoten. Vooraf kregen wij van de muzikant uitleg hoe hun muziekstijl was ontstaan. In de slaventijd mochten de slaven geen muziek instrumenten hebben omdat de slaveneigenaars wisten dat zij deze gebruikten om berichten over te seinen. De slaven hadden wel houten kistjes waarin zij de geplukte katoen in moesten stoppen. Deze kistjes die nu Cajon heten werden hun muziekinstrumenten. De stijl is een samensmelting van Afrikaans, Andes en Spaans. Drie broers en hun vrouwen gaven een mooie show op conga’s, cajons en percussie weg. En aanheft eind moest er natuurlijk met de vrouwen meegedanst worden, waar bijna iedereen van de groep aan deel nam, ook Natalie en ik dus, Hierna ging de busrit verder naar Pisco. Het is vandaag feest, want het is vandaag de dag van Pisco. Onze chauffeur maakt een rondje om het enige bezienswaardige punt in Pisco, de Plaza des armes zodat wij daar niet meer na toe hoeven. Hectische namelijk niet erg veilig in Pisco. Wij blijven daarom lekker in het hotel. Nu weer op tijd naar bed want morgen moeten wij om half zes op, voor een bezoek aan de haven en vervolgens een boottocht naar de ballestaseilanden. Tot morgen!

dsc_8622dsc_8617

 

Balestaseilanden

11 september 2016

Gisteravond waren wij te moe voor een berichtje, dus vandaag haal ik dit even in. Wij moesten al vroeg op, om kwart over zes moesten onze koffers beneden staan en wij ontbijten, want om zeven uur vertrok de  bus. Eerst gingen wij naar een visafslag, waar de vers gevangen vis mooi wordt uitgestald. De haven was vergeven van de pelikanen. Op elke vissersboot zaten er minstens twee. Hierna gingen we naar de terminal vanwaar we met een grote speedboat naar de Balestaseilanden. Onze gehele groep paste in de boot. Eerst voer de boot langs een gigantische gravure in een heuvel van een kandelaar.  Men denkt dat deze gravure 200 voor christus is gemaakt al denken anderen dat hij veel ouder is. Over de betekenis tast men nog steeds in het donker.  Vervolgens voer de boot langs allerlei eilandjes, van graniet en basalt,  waarop duizenden vogels leven.  De eilanden zijn beschermd en mogen niet betreden worden. Onze gids was erg enthousiast en vertelde veel over war we zagen en als er teveel rumoer was van vogels of de boot kwam ze per bankje met twee personen extra uitleg geven. Naast pelikanen, reigers, albatrossen, stormvogels, komoranten en gieren zijn er ook hele zeeleeuewfamilies te bewonderen.  De eilanden hebben veel spelonken waardoor je veel doorkijkjes hebt. Helaas stoten de boten   Behoorlijk veel benzinedampen uit waar je als de boot stil ligt behoorlijk misselijk van wordt. Gelukkig vaart de boot met behoorlijke snelheid terug naar de haven waardoor dit snel weer afneemt.

ballatas-1dsc_8601dsc_8595ballatas-2

 

 

Hierna weer in de bus naar het hotel, wat gelukkig een niet al te lange rit is. Ons hotel in huacachina heeft een prachtig zwembad, omgeven door lekkere ligstoelen. Dus de middag werd in en rond het zwembad doorgebracht. Heerlijk liggen bakken. Huacachina noemen ze het nuevo Alaska, het nieuwe Alaska, omdat je in de enorme zandheuvels heerlijk kan zandboarden. Om vier uur kon je mee met een buggytoer. Natalie ging natuurlijk mee. Want die houdt van scheuren. Tijdens deze toer kon er ook gezandboard worden, en ook daaraan deed onze daredevil na hartelust aan mee.  Ik ben alleen naar de top van een zandheuveltje gelopen om van de zonsondergang te genieten. Daarna een heerlijk diner in een plaatselijk restaurantje. En daarna waren we goed moe en gingen lekker slapen. Wat een heerlijke dag!

buggy-1

* buggy-3buggy

 

Nazcalijnen.

10 september 2016

Vandaag staat in het teken van de Nazcalijnen. Na het ontbijt gaan we op weg richting Nasca waar wij vandaag overnachten.  Na ongeveer tweeenhalf uur rijden wordt er gestopt bij een heel leuk restaurantje voor een koffie of een sapje. Karel, onze Belgische groepsgenoot is vandaag jarig, en onze reisbegeleigster heeft hier een taart besteld. Na met zijn alle Karel hebben toegezongen wordt deze taart lekker opgepeuzeld. Vanaf hier gaan we de bergen in en na een uur rijden zitten we in de bergen. Na een stop bij een mirador (kijkplek) komen we al snel aan bij het Maria Rijke museum. Maria Rijke was een Duitse die vijftig jaar de Nazcalijnen heeft bestudeerd en in kaart gebracht. Haar theorie is dat deze lijnen. Waarin naast kilometers  lange lijnen ook  vele afbeeldingen van allerlei dieren zijn  uitgegraven door de Nazca, een oud volk. Deze afbeeldingen zijn zo groot dat je op de grond niet kan zien wat het voorstelt. Dit en het feit dat ze in de woestijn liggen hebben ervoor gezorgd dat deze lijnen eeuwenlang onopgemerkt zijn gebleven. Pas nadat in de negentiende eeuw er met vliegtuigen overheen werd gevlogen zijn ze ontdekt. Het piepkleine museumpje over Maria Reiche,  wat vroeger haar huis was en waarbij ze ligt begraven, geeft een beeld van het werk dat zij in deze vijftig jaar heeft verricht. De volgende stop is een uitkijktoren bij 3 afbeeldingen, de flamingo, de handen en de boom. Je kan ze vanaf deze uitkijktoren goed zien liggen. Nu gaan we op weg naar het kantoor vande vliegmaatschappij die ons vanmiddag in groepjes van vier over de 14 van de dertig beeltenissen heen gaat vliegen in kleine vliegtuigjes. Daar worden we gewogen om vliegtuigjes zo gebalanceerd mogelijk te vullen. ‘S middags worden we opgehaald bij ons hotel en naar het vliegveld gebracht. Wij en the newly weds, Bram en Lieke, mogen als eerste de lucht in.  Omdat je laag blijft vliegen heeft het toestel veel last van turbulentie. Bij de figuren wijst de co-piloot deze aan, want het is soms best lastig m de figuren te ontdekken. De piloot vliegt eerst rechts schuin over het figuur en vervolgens links schuin nogmaals erover zodat iedereen in het vliegtuig gelegenheid heeft om foto’s te maken.  Hier wordt je behoorlijk misselijk van en de rechter helft van het vliegtuig, Lieke en ik dus, hebben de lunch in een reeds aanwezig kotszakje achter gelaten. Toch had ik deze tocht niet willen missen. Te bedenken dat deze mensen zonder computers en de mogelijkheid erover heen te vliegen zulke mooie figuren hebben uitgegraven die ook nog geometrisch kloppen, de driehoeken zijn echt heel mooi, en die de tand des tijds hebben doorstaan. Volgens Maria Reiche hebben de figuren en lijnen een astrologische betekenis, anderen denken dat de figuren en lijnen waterpunten aangeven. Geen van de theorieën heeft genoeg wetenschappelijk bewijs om erkend te worden. De betekenis van de lijnen blijven vooralsnog een mysterie.

 

De astronaut

De astronaut

fullsizerenderfullsizerender-1

 

 

Vanavond gaan we naar het Maria Reiche planetarium dat in een hotel zit. Voor nadere uitleg van de theorie van Maria Reiche. In dit hotel heeft ze de laatste 25 jaar van haar leven kostenloos mogen wonen. Helaas is het erg warm in het kleine planetarium dus vielen we een voor een in slaap en hebben we van de theorie niet veel meegekregen. Buiten mochten we nog door een telescoop naar de kraters op de maan en de ring rondom Saturnus kijken, en wees de enthousiaste goed Engels sprekende gids, enkele sterren en sterrenbeelden, waaronder de schorpioen, aan. Hierna lekker naar eten en naar bed.

 

Mummies, irrigatiesystemen en mooi keramiek

11 september 2016

Onze reisbegeleigster heeft een gids geboekt voor het bezoek naar de graven van de nazca’s in Chauchilla. Deze graven zijn allemaal leeggeroofd door grafrovers in de periode van 1850 tot halverwege de twintigste eeuw. De graven van belangrijke Nasca’s bestaan uit meerdere kamers waarin meerdere familieleden begraven werden. De doden werden meteen na de dood in een foetus houding gelegd omdat de nasca’s  geloofden in wedergeboorte. Door de doden in foetus houding in een mandje te plaatsen, en in de kamer zijn meest dierbare bezittingen bij te zetten werd hij als het ware gelanceerd naar zijn nieuwe leven. De Nasca’s maakten met de vruchten van de tarraboom en kaktus een soort crème waarmee de doden werden ingesmeerd en overdag in de hete zon te drogen gelegd. ‘S nachts legden ze vuren om de dode heen zodat het drogen verder ging en wilde dieren er niet met lijk van door gingen. Na enkele weken was het drogingsproces voltooid en werden de lijken aangekleed met wel 15 lagen van zijn mooiste kleding. Daarna werd de dode in een met katoen gevulde jute zak op de mand geplaatst. In de jute zak werden ook de gouden juwelen opgeborgen. De tombe werd dicht gemaakt met boomstammetjes, vervolgens een laag stenen en daarna aarde. De onderkant van de graven is ongeveer 2 meter onder de grond. De grafrovers vonden de graven door met een stok op in de grond te wroeten en als ze dan een dof geluid hoorden wisten ze dat ze er een gevonden hadden. Alles van waarde werd eruit geroofd, en ook de jute zakken werden opengesneden om de waardevolle items eruit te roven. De grafrovers waren zo respectloos, dat ze er geen enkele moeite mee hadden om de lijken het hoofd en de armen af te hakken om ook de mooie gewaden af te nemen zonder dat deze beschadigd werden. De lijken werden in de woestijn gegooid. Daar hebben ze ruim vijftig jaar gelegen voordat archeologen de graven gingen onderzoeken en restaureren met als resultaat dat bij de meesten mummies de huid is verdwenen. Het gehele terrein ligt bezaaid met botten en schedels van skeletten die niet meer samenvoegbaar waren. Op het pad van het ene graf naar het andere graf vindt Natale een half begraven schedel.  Als ze de gids er op wijst legt hij er snel een paar stenen om heen om deze schedel te beschermen. Door de woestijnwind komen er vaker botten te voorschijn omdat het zand is weggewaaid. De bezichtiging eindigt in een museumpje waarin 3 intact gebleven mummies in glazen kasten worden tentoon gesteld. Hier is de huid nog duidelijk zichtbaar, en bij een klein kindje  zitten de nagels nog op de teentjes.

mummie-3mummie-2mummie-1
Hierna gaan we naar de irrigatiekanalen van Cantalloc. In vijfhonderd na Christus heeft een grote aardverschuiving 40 van de 90 stammen weggevaagd, en de overige stammen die tot dan toe bij de zee woonden verhuisden naar hoger gelegen delen. Hier was echter geen water. Maar de Nasca’s wisten dat er onder de grond water moest zijn.  Om bij het water te komen groeven ze putten en de putten werden onderling verbonden om uiteindelijk te eindigen in de irrigatiekanalen. Het irrigatiekanaal eindigde weer in een reservoir met twee deuren. Als de deuren werden opengezet werd het omliggende land bevloeid.  Deze putten en irrigatiekanalen zijn tot op de dag van vandaag belangrijk voor het bevloeien van het land en een bron van water voor de lokale bevolking. Het regent in deze regio tien minuten per jaar en de lokale bevolking mag per dag een uur water gebruiken. De rat moet met flessen water of je moet je eigen put in de tuin maken.  Onze gids heeft dat.  Hij vertelde ook nog dat de Nasca’s zeer slimme wiskundigen moeten zijn geweest, want de putten zijn zo geplaatst dat het water niet in een snelle vaart naar beneden stroomde, maar door een zigzagpatroon beheersten zij de hoeveelheid water dat er in het reservoir terecht kwam. De putten en de irrigatiekanalen zijn ommuurd met ronde rivierstenen, de tunneltjes tussen de putten zijn voorzien van platte grotere stenen. Deze tunnels zijn ongeveer een halve meter hoog. De tunnels worden jaarlijks schoongemaakt zodat niets de doorgang van het water verhinderd.  Dit was een zeer indrukwekkende excursie.

irrigatiekanalenirrigatiekanalen1

Een kleine graftombe voor een eenvoudige Nasca.

Een kleine graftombe voor een eenvoudige Nasca.

 

 

Keramiek

De Nasca’s waren ook zeer goede keramiek bakkers. Zowel voor dagelijks gebruik, kommen, schalen en borden, als voor giften aan de doden om bij te zetten in de grafkelders. Het gebruik van kleuren op de potten of beelden geeft aan dat dit item voor het graf was bedoeld. In Jenny’s pottenbakkerij krijgen wij te zien hoe de Nasca’s deze prachtige potten en beelden maakten. Als klei gebruikten zij een mix van rivierklei en zand, welke zij met de hand modelleerden in het gewenste model. Vervolgens werd dit een dag in de zon gebakken. Daarna opgeschuurd tot het model perfect was. Nu was het klaar om beschilderd te worden. Hiervoor werden allerlei soorten mineralen gebruikt. Door met basalt over het eindresultaat te wrijven werd het oppervlak mooi glanzend. Hierna werd de pot op 4 tot 5 honderd graden gebakken in een stenen oven gedurende een dag. Daarna is het steenhard en hebben de onbeschilderde delen een dieprode kleur. Heel erg mooi. Ik heb een klein schildpadje gekocht voor op de boekenkast.

Morgen moeten we heel vroeg op, de koffers moeten om half zes binden poort staan, voor een lange rit naar Arequipa. Dus vanavond weer vroeg naar bed!


Carratera Panamericana

12. september 2016

Om half zes vanmorgen stonden wij keurig netjes klaar met onze koffers bij de achterpoortje van het hotel, welke overigens prima was. Na het ontbijt vertrok de bus stipt om zes uur, tot grote tevredenheid van onze chauffeur Luis want de bus van Kras reizen stond ook klaar, maar wij waren eerder weg. Het werd een lange rit over de Carratera Panamericana. Deze weg begint officieel bij Beunos Airos en eindigt bij Monterey in Californië. De onofficiële versie begint bij Vuureiland en eindigt in Alaska. Het stuk dat wij volgen is 640 kilometer lang, en omdat de hele groep telkens op tijd weer bij de bus was na een stop waren wij voor de drukte in Arequipa en hebben wij er 11,5 uur inclusief pauzes overgedaan. Onderweg zagen wij een vrachtwagen die over de rand de afgrond in was gereden. Er stond een takelwagen klaar om de vrachtwagen op te takelen. Later hebben wij vernomen dat de Kras bus een uur heeft stil gestaan omdat de takelwagen in de weg stond. Onze discipline heeft ons dus gered. We zijn vandaag 2100 meter gestegen en zitten nu op 2700 meter hoogte. We moeten het kalm aandoen, mogen geen alcohol, matig eten maar wel veel water en sportkrant drinken. Drie keer raden waar we ook veel tijd door brengen!

pan-amerikaanse-weg2pan-amerikaanse-weg1

panamerikaanse-weg-dichtbij-arequipa-peru-72658091

Arequipa

14 september 2016

Volgens de legende heeft deze stad zijn naakte danken aan de uitspraak van een Inka hoofdman toen deze met zijn volk in de vallei waar deze stad in ligt aankwam. Hij vond de vallei zo mooi dat hij riep “Arequipa”, wat zou betekenen “hier blijven we”.

In Arequipa woont een hoog percentage hoogopgeleide mensen, waardoor de levensstandaard van de meeste mensen ook beter is dan in de steden die wij hiervoor hebben aangedaan. Dit is bijvoorbeeld te zien aan de huizen, die een veel betere staat van afwerking hebben ( niet af want dan betaal je belasting) en de afwezigheid van toek-toeks, die in andere plaatsen als goedkope taxi voor de lokale bevolking dienen. Hier zijn dat op de oude FIAT panda lijkende autootjes.

Pin Arequipa wordt veel met vulkanisch gesteente gebouwd. Bij Arequipa liggen drie vulkanen, Dit zijn El Misti, Ampato en de Chachani. Vele gebouwen in Arequipa zijn gebouwd met de zilverwittetufsteen die bij een uitbarsting van El Misti worden uitgespuwd. Op de Plaza des Armes, de mooiste tot nu toe, staat een katedraal die geheel gebouwd is met deze steen.



Vandaag kunnen we zelf een programma samenstellen. Wij beginnen de dag met uitslapen en lekker ontbijten. Hierna maken wij een stadswandeling, en brengen een bezoek aan het museum Casa Santuarios Andinos UCSM, waar Juanita, The ice princess, in een vitrinekast wordt getoond. Bij de inca’s werden kinderen meteen na hun geboorte aangewezen als offer voor de goden. Deze kinderen werden allemaal naar Cusco gebracht om daar te worden opgeleid voor het moment van hun offerritueel. Juanita was ongeveer 15 jaar oud toen haar moment daar was. Zij moest toen naar Arequipa reizen om daar op Ampato te worden geofferd. De Ampato had in die tijd een uitbarsting gehad, waardoor de sneeuw op de top even weg was. Vlak onder der kraterrand is zij geofferd (eerst met drank in slaap gebracht en vervolgens de hersens ingeslagen). Door een latere uitbarsting is ze 15 meter omlaag gevallen naar de plaats waar ze uiteindelijk is gevonden.  Er valt nog veel meer over te vertellen, maar dat komt thuis wel weer.

‘S avonds had onze reisbegeleigster een heerlijk restaurant voor ons gereserveerd, waar we met zes anderen van de groep hebben gegeten. Omdat ze het vlees serveren op hete steen, waardoor dit spetterend en sissend voor je staat, krijg je een slabbetje voor. Ook als je geen vlees eet, want ik had gekozen voor de sexy salad met garnalen, mango, avocado, asperges en kaas. Heel erg lekker.