Onze reis in Peru

24 september

De laatste dag van de Incatrail begint heel vroeg, we moeten namelijk om drie uur al opstaan. Dit is niet om de in de reisgidsen romantisch omschreven zonsopgang boven Machu Picchu te kunnen fotograferen, maar omdat de dragers de ochtendtrein moeten halen, die dus heel vroeg vertrekt. Anders moeten zij uren wachten op de volgende. Zij hebben het zwaar genoeg gehad, dus dat hebben wij wel voor ze over. We krijgen een ontbijtpakketje mee en na 7 minuten lopen komen wij bij de laatste checkpoint aan. Hier moeten wij tot half 6 wachten op de officials die ons document voor de laatste keer afstempelen en de poort moeten openen. Wij zijn als eerste groep bij de poort gearriveerd, en mogen dus ook als eerst groep door. Natalie en de overige 3 groepsleden zetten flink de pas erin, waardoor ik met mijn pijnlijke knieën snel achterblijf. Edgar blijft net als de vorige dagen bij mij lopen. Het is nog 6 kilometer lopen, en vlak bij de zonnepoort moet je nog een klein zeer steil trapje beklimmen. De gids noemt dit “het Oh my god” stukje, ik noem het de monkeystairs. Want je komt er alleen met handen en voeten tegen op. Halverwege worden wij ingehaald door 3 Engelsen en hun gids die zich hebben voorgenomen als eerste bij Machu Picchu aan te komen. Zij halen ook rennend Natalie en de rest in, maar moeten telkens uithijgen waardoor zij weer door ons groepje worden ingehaald. Uiteindelijk gaat Natalie als eerste door de zonnepoort. Daarna is het nog een paar meter naar het uitzicht op Machu Picchu. Daar worden zij weer ingehaald door de Engelsen. Een Engelsman wil zo graag als eerste bij dit punt zijn dat hij zijn gids rennend inhaalt, waardoor hij uitglijdt. Doordat zijn gids hem bij de rugzak weet te grijpen kan zij voorkomen dat hij het ravijn in glijdt, Maar ja, hij was de eerste!

23 september

De derde dag van de Incatrail is het meest indrukwekkend vanwege de vele Inca sites die we vandaag gaan tegenkomen, maar ook vanwege het wolkenbos waar we doorheen wandelen. Allereerst weer stijgen naar de tweede pas Abra Runkurakay (3970 meter hoor). Halverwege staat het archeologische complex met dezelfde naam. Het is een ovaal gebouw, en vanwege de locatie wordt ervan uit gegaan dat het een wachttoren is geweest. Ook legt onze gids uit dat de Inca’s berichten binnen een dag 500 kilometer ver konden overbrengen. Dit deden zij met behulp van vele renners en een soort fluiten. In dit soort wachttorens zaten verse renners te wachten op het fluitsignaal en begonnen zodra zij dit hoorden al te rennen naar de volgende wachttoren, waar weer een andere renner klaar stond om het bericht verder te brengen. Na de top bereikt te hebben gaat het pad anderhalf uur “crazy down stairs”, wat dus betekent zeer stijl afdalen. Gelukkig bestaan de treden uit grote stenen, wat het makkelijker maakt. We passeren het Black Lagoon en betreden het wolkenbos. De uitzichten zijn prachtig en overal hoor je gefluit van vogels. Vlak voor de lunch bereiken wij Sayacmarca, een kleine Inca vestiging met straten, fonteinen en patio’s en irrigatiekanalen. Na de lunch volgt de klim naar de derde pas Abra Phuyupatamarca (3700 meter hoog), die snel wordt behaald. Hierna weer naar beneden, door een Inca tunnel naar het complex Phuyupatamarca, wat betekent Stad boven de wolken. Dit is een van de best bewaard gebleven complexen op de Incatrail. Van boven kan je goed zien hoe mooi dit heilige complex is. Hierna is het wederom 40 minuten zeer steil afdalen. Omdat wij goed op tijd deze afdeling hebben afgerond kunnen wij de langere weg naar Wiñaywayna (2650 meter hoog) nemen. Dit is wederom een indrukwekkende Inca stad met vele terrassen. Hier blijven we even van het uitzicht genieten en maken een aantal foto’s. Als wij de steile trap naar beneden willen afdalen komen ons twee lama’s tegemoet. Hierna kunnen wij naar ons laatste kampeerterrein.

21 september

De dag begint om kwart over vijf. Ja ja, je moet er wat voor over hebben. Na een lekker ontbijt gaan we op weg naar Abra Warmihuanusca oftewel Deadline woman’s pass op 4200 meter hoogte. Deze bergpas heet zo omdat deze de vorm heeft van een liggende vrouw. Met veel fantasie kon je dit een beetje zien. De beklimming naar deze pas bestaat uit vele traptreden op een steile helling. Op een gegeven moment moet je jezelf  doelen geven om verder te gaan. Voor Natalie was dit na vijf minuten mag ik even pauze houden, voor mij waren het 10 traptreden, waarbij ik met trots mag vermelden dat ik het soms welmtot 15 traptreden haalde voor ik weer even rust nam. Om half een bereikte ik als laatste van onze groep de top van deze pas. Na even op adem te zijn gekomen was het tijd om foto’s te maken van deze gehaalde prestatie.

Hierna begon de afdaling naar onze tweede overnachtingsplaats. Bergop is zwaar vanwege het adem te kort, en de steile opgang. Bergafwaarts is eigenlijk veel zwaarder. De trappen zijn smal en af en toe zijn de treden erg hoog. Elke stap moet je goed opletten zodat je geen inschattingsfout maakt. Natalie moet, vanwege de lengte van haar benen, soms gaan zitten om de stap te kunnen nemen. Helaas verzwikt ze vanwege de oneffenheid van de rotsen haar enkel, maar kan toch door. Het volgende kamp is ook weer basic, maar wel met een heel toilethuis. Omdat het kamp groter is, wordt het ook vaker gebruikt. Naar het toilet gaan wordt nu een zaak van diep ademhalen voor je het toilethuis naar binnen gaat, en pas weer ademhalen als je er een paar meter van verwijderd bent, anders loop je het gevaar zeer misselijk te worden. Na wederom een voortreffelijke maaltijd worden we vroeg naar bed gestuurd door de gids. Morgen staat er namelijk een pittige wandeling van 10 uur op het programma.

 

20 september

Om 6 uur stipt worden we opgehaald door onze gids Edgar Mora, Eddie voor vrienden, van Andes Explorer Cusco. Na een rit van 2 uur in een minivan, waarbij onderweg ook de rest van de crew, 9 dragers, een chefkok en een souschef, worden opgehaald, komen we aan in Ollantaytambo. Een touristenplaatsje dat wordt overheerst door winkeltjes met trekkinggear en koffiebarretjes. Hier worden de laatste inkopen voor de trail gedaan. Ondertussen genieten wij met zijn vijfen van een kopje koffie, en plegen nog snel een plasje. Hierna worden we naar het beginpunt van de route gebracht. De wandeling begint glooiend maar wordt al snel zwaarder. Wij hadden in Nederland rugzakken gekocht waarin de camera opgeborgen kan worden. Op zich een prima idee, maar daardoor hebben we te weinig ruimte voor onze spullen en moeten de slaapzakken bovenop. Tijdens de busrit heeft Natalie door van alles in de opbergplaats van de camera te proppen het voor elkaar gekregen de slaapzak in de rugzak te proppen. Mijn slaapzak is echter een stukje groter, dus dat gaat niet. Tijdens deze eerste dag wordt het duidelijk dat ik een drager voor de slaapzak nodig heb en ‘S avonds besluiten we ons beider slaapzakken bij de dragers in te leveren, die voor twee dagen 100 sol, ongeveer 25 euro, vragen. Dit lijkt veel, maar wij hebben enorm veel respect voor deze crew en de dragers in het algemeen gekregen. Zij sjouwen per man circa 25 kilo over dezelfde Incatrail. En geloof me deze is erg zwaar. Tussen de middag krijgen we een lunch. De dragers hebben een kook annex eettent opgezet. Het kook en eet gedeelte wordt gescheiden door een doek. Samen met de gids krijgen wij een driegangen (diner) lunch voorgeschoteld bestaande uit een soep, vervolgens rijst met vlees groente en een bonengerecht, en daarna een kopje cocathee. Op deze eerste dag koen we langs de Incastad Llactapata, een stenen ruïne waarin de vorm van een slang (dit zien we nadat de gids ons dit heeft aangewezen) is waar te nemen. De Inca’s hebben vele goden, maar drie oppergoden en dat zijn de condor voor de bovenwereld, de poema voor de leefwereld en de slang voor de onderwereld. In de oorspronkelijke omvang van Cusco is een poema te ontdekken en Machu Picchu een condor. Deze Incastad is door zijn vorm erg mooi. Na nog een pittige maar mooie wandeling komen we aan op onze eerste overnachtingscamp in Wayllabamba. De eerste twaalf kilometer zitten er op. De campings zijn eenvoudig, maar goed. Denk bij het sanitair aan de Franse toiletten langs de snelweg dan weet je genoeg. ‘S avonds worden we weer gastronomische verwend. Om 8 uur is het bedtijd.

 

19 september

Vandaag gaan we met de bus naar Cusco, de eindbestemming van onze reis. Na een uur stoppen we bij de graftombes van Sillustani. We hebben een uur voor de bezichtiging en dat is veel te kort. Hierna vervolgen wij onze reis door een prachtig berglandschap naar Cusco.

19-9-bergen-rondom-cuzco

 

Omdat voor Natalie, Bram en Lieke, Bart en ik morgen de Incatrail begint krijgen we om 6 uur een briefing van de gids die ons morgenvroeg om 6 uur komt ophalen voor onze vierdaagse wandeltocht naar Machu Picchu. Dus nu snel naar bed.

18 september

De volgende morgen varen we na het ontbijt naar Tanquile, het eiland waarop onze gids is geboren. Hij verteld ons dan ook heel veel over het eiland, de tradities en de vooruitgang die de laatste jaren hier heeft plaats gevonden, zoals zonnepanelen waardoor de eilandbewoners nu ook electriciteit hebben en de mogelijkheid om met beton te bouwen.

Hier foto Tanquile plaatsen

Tenslotte gaan we weer met de boot terug naar Puno waar we drie uur later aankomen.

 

17 september

Zoals gezegd worden we vanmorgen met fietstaxies opgehaald bij het hotel. Wij maken ook gelijk kennis met onze gids voor deze twee dagen, Elisilio. Na een dolle rit door Puno naar de haven, gaan we aan boord op een klein passagiersschip die ons eerst naar de Uroseilanden eilanden brengt. Dit zijn kunstmatige eilanden geheel gemaakt van riet. Allereerst wordt uit de in het meer aanwezige rietvelden een stuk rietvrij gemaakt, en dan zagen de Uros de met wortels vergeven stukken aarde uit. Als ze genoeg blokken hebben binden ze deze met (tegenwoordig nylondraad) aan elkaar tot het groot genoeg is om voor de gehele familie rieten huisjes op te bouwen. Wij gaan van boord bij het rieteneiland van Fernando. Dit is een humorvolle man die samen met zijn vrouw en erg mooie dochter Jessica een van de huisjes bewoond, Op het eilandje wonen ook nog zijn moeder en vader en zijn zus met haar kinderen.   Op deze eilandjes kan je geen groente verbouwen of vee houden, dus eten de Uros riet, vis en warevogels. Wij worden van het eiland naar een aanlegsteiger, waar onze boot op ons lag te wachten, verder op geroeid door Fernando en zijn mooie dochter in een rietboot, die zij Mercedes Benz noemen.Weer op de boot gekomen nam onze reisbegeleidster van ons afscheid voor de rest van deze trip omdat zij als enigste van de groep last heeft van hoogteziekte. De boot ging nu op weg naar Amantani, de eindbestemming voor vandaag.

17-9-rietboot

Weer op de boot gekomen nam onze reisbegeleidster van ons afscheid voor de rest van deze trip omdat zij als enigste van de groep last heeft van hoogteziekte. De boot ging nu op weg naar Amantani, de eindbestemming voor vandaag. Op Antanami werd onze groep in drieën verdeeld over drie gezinnen. Onze groep van 7 personen werd ingedeeld bij huaquin en zijn vrouw. Na een zeer steile klim kwamen wij bij zijn eenvoudig maar met liefde gemaakt huis aan. Als blijk van waardering voor het onderkomen hadden wij allemaal levensmiddelen meegenomen en bij binnenkomst gaven we deze aan de vrouw des huizes. Na een lunch, quinoasoep en diverse groenten, een plak kaas en aardappelen, kregen we een rondleiding over het terrein van de familie, waarbij we aan het werk gezet werden. Eerst mochten we met twee stenen van quinoakorrels meel maken en daarna het land ploegen.

17-9-ploegen-op-armantani

Om half vier was het tijd om de Patchamama te beklimmen om de zonsondergang te kunnen bewonderen. De klim is in eerste instantie net zo stijl als het stuk van de boot naar het huis huaquin, maar wordt geleidelijk iets minder stijl. De lokale bevolking gaat hier eens per jaar naar toe met een sjamaan bij wie zij hun wensen voor het komend jaar kenbaar mogen maken. De sjamaan maakt dan een berg van stenen waarin hij de door de mensen meegebrachte cocabladeren begraaft. De zonsondergang is niet goed te zien vanwege wolken. Daarom laten wij onze gids een groepsfoto maken, natuurlijk wel met alle camera’s.

17-9-patcha-mamma-beklimmen

Na het avond eten, quinoasoep met verse koriander (bleh) en rijst met klein gehakte groente, worden we in traditionele kleren gehesen, de vrouwen bloes, rok en sjerp, de mannen poncho en gebreide muts. Lokale mannen en jongens maken muziek. De andere leden van ons reisgezelschap komen ook mooi aangekleed naar ons verblijf, en een uur lang dansen we allemaal onder begeleiding van de gastheer en gastvrouwen.

 

16 september

Helaas is het tijd om de Colca Canyon te verlaten. We gaan op weg naar Puno, een minder mooie stad, die we alleen als overnachtingsplaats aandoen. De route naar Puno is erg mooi, maar wij krijgen er maar weinig van mee omdat we al een paar nachten minder goed hebben geslapen. De lunch is een picknick bij een groot meer op 4.410 meter hoogte.

Hier foto lunch meer

Na de lunch zien we een stukje verder in het zelfde meer mooie flamingo’s staan. Om vier uur komen we aan in Puno. Hier slaan we een flinke hoeveelheid water en frisdrank in voor morgen en overmorgen. Zaredag vertrekken wij namelijk vanuit het hotel per fiets taxi naar de haven. Alleen onze rugzakken mogen mee. Wij varen dan naar het eiland Amantani, waar we slapen bij mensen in hun huisje. Er zijn nauwelijks voorzieningen, dus geen internet e.d. Het zal mij benieuwen hoe wij, luxeprinsesjes als wij zijn, dit gaan ondervinden. Tot overmorgen dus.

 

14 september

Vanaf Arequipa reizen we met een nieuwe bus en chauffeur. Voor ons bezoek aan Colca Canyon reist er ook een gids mee, Coco genaamd. Coco is een uiterst charmante heer, die ons allerlei leuke weetjes tijdens de reis van Arequipa naar Chivay, de plaats waar we de twee nachten in Colca Canyon verblijven, verteld. Zo verteld hij ons dat er in Peru 80 vulkanen zijn waarvan 15 actieve. Onderweg rijden wij langs een aantal, waaronder de sabancaya, waar rook uit komt. Coco heeft een boek bij zich van de vele vogels in Peru, en laat ons alvast een paar van de vogels zien die wij hier kunnen zien. Onderweg zien wij vele lama’s , alpaca’s en pequena’s. Volgens Coco zijn de lama’s en alpaca’s bezit van de boeren, terwijl de pequena’s van de overheid zijn. Eens in de twee jaar worden de pequena’s bij een gelokt door waterkruiken aan te leggen, om ze te scheren. 1 Kilo wol van deze dieren is $500 waard, en hiervoor moet je er vier scheren.

14-9-lama

Bij een stop bij een wegrestaurantje besteld hij voor ons allen Incathee. Dit is een thee van Cocabladeren aangevuld met diverse kruiden, waardoor de thee niet zo bitter is als thee alleen gemaakt van Cocabladeren. Anders dan de naam doet vermoeden is deze thee niet drogerend, maar helpt het je lichaam met de hoogte om te gaan. De reis eindigt vandaag in Chivay waar we eerst de plaatselijke markt en de dorpskern bezoeken. Hier staan allerlei beelden die de diverse lokale dansen uitbeelden, elk beeld is getooid in de prachtige klederdracht die bij deze dans hoort.

15-9-vrouw-baby-alpaca

15 september

We moeten om half vijf ontbijten omdat de bus naar Cruz del Condor om 6 uur vertrekt. Bij deze plek aangekomen zijn wij de een van de eersten toeristen, en kunnen dus mooie plekken uitkiezen om de condors te fotograferen. Merkwaardig detail; de eerste condor verschijnt precies om 8 uur. Daarna vliegen ze af en aan. De condors zij aaseters en hebben de kop van een gier, waar hij familie van is. Het is een prachtig schouwspel waar wij ruim twee uur van genieten.

15-9-el-condor 15-9-el-condor1

 

Om half tien rijden wij terug naar Chivay. Onderweg stoppen we bij diverse miradors, waar we prachtige uitzichten hebben over de gehele vallei en ook een aantal van de vulkanen kunnen zien. Ook wordt er een stop gemaakt in Maca, waar volgens Coco een prachtige kerk staat. Wij vinden de kerk niet mooi, want deze staat bol van het bladgoud en daar houden wij beiden niet van. Buiten voor de kerk staan dames in klederdracht met alpaca’s om voor een sol te fotograferen.

14-9-chivay-beeld-kledingdracht

Voor de lunch heeft Coco een buffetrestaurant gereserveerd, waar tijdens de lunch lokale muziek wordt gespeeld. Na de lunch neemt Coco ons mee voor een mooie, pittige wandeling door de canyon, waarbij hij weer veel uitlegt over de dingen die we onderweg tegenkomen, zoals de terrassen die al vijfduizend jaar oud zijn. De wandeling eindigt bij een thermaal bad, heerlijk. ‘S avonds heeft Coco ook nog een restaurant gereserveerd waar traditionele muziek wordt gespeeld en traditionele dansen getoond. Bij een dans wordt Natalie door de mannelijke danser op de dansvloer getrokken om mee te dansen. En ondanks dat ze heel moe was zag het er heel goed uit.

 

Arequipa

13 september

Volgens de legende heeft deze stad zijn naakte danken aan de uitspraak van een Inka hoofdman toen deze met zijn volk in de vallei waar deze stad in ligt aankwam. Hij vond de vallei zo mooi dat hij riep “Arequipa”, wat zou betekenen “hier blijven we”.

In Arequipa woont een hoog percentage hoogopgeleide mensen, waardoor de levensstandaard van de meeste mensen ook beter is dan in de steden die wij hiervoor hebben aangedaan. Dit is bijvoorbeeld te zien aan de huizen, die een veel betere staat van afwerking hebben ( niet af want dan betaal je belasting) en de afwezigheid van toek-toeks, die in andere plaatsen als goedkope taxi voor de lokale bevolking dienen. Hier zijn dat op de oude FIAT panda lijkende autootjes.

Pin Arequipa wordt veel met vulkanisch gesteente gebouwd. Bij Arequipa liggen drie vulkanen, Dit zijn El Misti, Ampato en de Chachani. Vele gebouwen in Arequipa zijn gebouwd met de zilverwittetufsteen die bij een uitbarsting van El Misti worden uitgespuwd. Op de Plaza des Armes, de mooiste tot nu toe, staat een katedraal die geheel gebouwd is met deze steen.

arequipa2 arequipa1

Vandaag kunnen we zelf een programma samenstellen. Wij beginnen de dag met uitslapen en lekker ontbijten. Hierna maken wij een stadswandeling, en brengen een bezoek aan het museum Casa Santuarios Andinos UCSM, waar Juanita, The ice princess, in een vitrinekast wordt getoond. Bij de inca’s werden kinderen meteen na hun geboorte aangewezen als offer voor de goden. Deze kinderen werden allemaal naar Cusco gebracht om daar te worden opgeleid voor het moment van hun offerritueel. Juanita was ongeveer 15 jaar oud toen haar moment daar was. Zij moest toen naar Arequipa reizen om daar op Ampato te worden geofferd. De Ampato had in die tijd een uitbarsting gehad, waardoor de sneeuw op de top even weg was. Vlak onder der kraterrand is zij geofferd (eerst met drank in slaap gebracht en vervolgens de hersens ingeslagen). Door een latere uitbarsting is ze 15 meter omlaag gevallen naar de plaats waar ze uiteindelijk is gevonden.  Er valt nog veel meer over te vertellen, maar dat komt thuis wel weer.

‘S avonds had onze reisbegeleigster een heerlijk restaurant voor ons gereserveerd, waar we met zes anderen van de groep hebben gegeten. Omdat ze het vlees serveren op hete steen, waardoor dit spetterend en sissend voor je staat, krijg je een slabbetje voor. Ook als je geen vlees eet, want ik had gekozen voor de sexy salad met garnalen, mango, avocado, asperges en kaas. Heel erg lekker.

arequipa

Carratera Panamericana

  1. september 2016

Om half zes vanmorgen stonden wij keurig netjes klaar met onze koffers bij de achterpoortje van het hotel, welke overigens prima was. Na het ontbijt vertrok de bus stipt om zes uur, tot grote tevredenheid van onze chauffeur Luis want de bus van Kras reizen stond ook klaar, maar wij waren eerder weg. Het werd een lange rit over de Carratera Panamericana. Deze weg begint officieel bij Beunos Airos en eindigt bij Monterey in Californië. De onofficiële versie begint bij Vuureiland en eindigt in Alaska. Het stuk dat wij volgen is 640 kilometer lang, en omdat de hele groep telkens op tijd weer bij de bus was na een stop waren wij voor de drukte in Arequipa en hebben wij er 11,5 uur inclusief pauzes overgedaan. Onderweg zagen wij een vrachtwagen die over de rand de afgrond in was gereden. Er stond een takelwagen klaar om de vrachtwagen op te takelen. Later hebben wij vernomen dat de Kras bus een uur heeft stil gestaan omdat de takelwagen in de weg stond. Onze discipline heeft ons dus gered. We zijn vandaag 2100 meter gestegen en zitten nu op 2700 meter hoogte. We moeten het kalm aandoen, mogen geen alcohol, matig eten maar wel veel water en sportkrant drinken. Drie keer raden waar we ook veel tijd door brengen!

panamerikaanse-weg-dichtbij-arequipa-peru-72658091 pan-amerikaanse-weg2 pan-amerikaanse-weg1

Mummies, irrigatiesystemen en mooi keramiek

11 september 2016

Onze reisbegeleigster heeft een gids geboekt voor het bezoek naar de graven van de nazca’s in Chauchilla. Deze graven zijn allemaal leeggeroofd door grafrovers in de periode van 1850 tot halverwege de twintigste eeuw. De graven van belangrijke Nasca’s bestaan uit meerdere kamers waarin meerdere familieleden begraven werden. De doden werden meteen na de dood in een foetus houding gelegd omdat de nasca’s  geloofden in wedergeboorte. Door de doden in foetus houding in een mandje te plaatsen, en in de kamer zijn meest dierbare bezittingen bij te zetten werd hij als het ware gelanceerd naar zijn nieuwe leven. De Nasca’s maakten met de vruchten van de tarraboom en kaktus een soort crème waarmee de doden werden ingesmeerd en overdag in de hete zon te drogen gelegd. ‘S nachts legden ze vuren om de dode heen zodat het drogen verder ging en wilde dieren er niet met lijk van door gingen. Na enkele weken was het drogingsproces voltooid en werden de lijken aangekleed met wel 15 lagen van zijn mooiste kleding. Daarna werd de dode in een met katoen gevulde jute zak op de mand geplaatst. In de jute zak werden ook de gouden juwelen opgeborgen. De tombe werd dicht gemaakt met boomstammetjes, vervolgens een laag stenen en daarna aarde. De onderkant van de graven is ongeveer 2 meter onder de grond. De grafrovers vonden de graven door met een stok op in de grond te wroeten en als ze dan een dof geluid hoorden wisten ze dat ze er een gevonden hadden. Alles van waarde werd eruit geroofd, en ook de jute zakken werden opengesneden om de waardevolle items eruit te roven. De grafrovers waren zo respectloos, dat ze er geen enkele moeite mee hadden om de lijken het hoofd en de armen af te hakken om ook de mooie gewaden af te nemen zonder dat deze beschadigd werden. De lijken werden in de woestijn gegooid. Daar hebben ze ruim vijftig jaar gelegen voordat archeologen de graven gingen onderzoeken en restaureren met als resultaat dat bij de meesten mummies de huid is verdwenen. Het gehele terrein ligt bezaaid met botten en schedels van skeletten die niet meer samenvoegbaar waren. Op het pad van het ene graf naar het andere graf vindt Natale een half begraven schedel.  Als ze de gids er op wijst legt hij er snel een paar stenen om heen om deze schedel te beschermen. Door de woestijnwind komen er vaker botten te voorschijn omdat het zand is weggewaaid. De bezichtiging eindigt in een museumpje waarin 3 intact gebleven mummies in glazen kasten worden tentoon gesteld. Hier is de huid nog duidelijk zichtbaar, en bij een klein kindje  zitten de nagels nog op de teentjes.

mummie-2 mummie-1mummie-3
Hierna gaan we naar de irrigatiekanalen van Cantalloc. In vijfhonderd na Christus heeft een grote aardverschuiving 40 van de 90 stammen weggevaagd, en de overige stammen die tot dan toe bij de zee woonden verhuisden naar hoger gelegen delen. Hier was echter geen water. Maar de Nasca’s wisten dat er onder de grond water moest zijn.  Om bij het water te komen groeven ze putten en de putten werden onderling verbonden om uiteindelijk te eindigen in de irrigatiekanalen. Het irrigatiekanaal eindigde weer in een reservoir met twee deuren. Als de deuren werden opengezet werd het omliggende land bevloeid.  Deze putten en irrigatiekanalen zijn tot op de dag van vandaag belangrijk voor het bevloeien van het land en een bron van water voor de lokale bevolking. Het regent in deze regio tien minuten per jaar en de lokale bevolking mag per dag een uur water gebruiken. De rat moet met flessen water of je moet je eigen put in de tuin maken.  Onze gids heeft dat.  Hij vertelde ook nog dat de Nasca’s zeer slimme wiskundigen moeten zijn geweest, want de putten zijn zo geplaatst dat het water niet in een snelle vaart naar beneden stroomde, maar door een zigzagpatroon beheersten zij de hoeveelheid water dat er in het reservoir terecht kwam. De putten en de irrigatiekanalen zijn ommuurd met ronde rivierstenen, de tunneltjes tussen de putten zijn voorzien van platte grotere stenen. Deze tunnels zijn ongeveer een halve meter hoog. De tunnels worden jaarlijks schoongemaakt zodat niets de doorgang van het water verhinderd.  Dit was een zeer indrukwekkende excursie.

irrigatiekanalen1 irrigatiekanalen

Een kleine graftombe voor een eenvoudige Nasca.

Keramiek

De Nasca’s waren ook zeer goede keramiek bakkers. Zowel voor dagelijks gebruik, kommen, schalen en borden, als voor giften aan de doden om bij te zetten in de grafkelders. Het gebruik van kleuren op de potten of beelden geeft aan dat dit item voor het graf was bedoeld. In Jenny’s pottenbakkerij krijgen wij te zien hoe de Nasca’s deze prachtige potten en beelden maakten. Als klei gebruikten zij een mix van rivierklei en zand, welke zij met de hand modelleerden in het gewenste model. Vervolgens werd dit een dag in de zon gebakken. Daarna opgeschuurd tot het model perfect was. Nu was het klaar om beschilderd te worden. Hiervoor werden allerlei soorten mineralen gebruikt. Door met basalt over het eindresultaat te wrijven werd het oppervlak mooi glanzend. Hierna werd de pot op 4 tot 5 honderd graden gebakken in een stenen oven gedurende een dag. Daarna is het steenhard en hebben de onbeschilderde delen een dieprode kleur. Heel erg mooi. Ik heb een klein schildpadje gekocht voor op de boekenkast.

Morgen moeten we heel vroeg op, de koffers moeten om half zes binden poort staan, voor een lange rit naar Arequipa. Dus vanavond weer vroeg naar bed!

 

Nazcalijnen.

10 september 2016

Vandaag staat in het teken van de Nazcalijnen. Na het ontbijt gaan we op weg richting Nasca waar wij vandaag overnachten.  Na ongeveer tweeenhalf uur rijden wordt er gestopt bij een heel leuk restaurantje voor een koffie of een sapje. Karel, onze Belgische groepsgenoot is vandaag jarig, en onze reisbegeleigster heeft hier een taart besteld. Na met zijn alle Karel hebben toegezongen wordt deze taart lekker opgepeuzeld. Vanaf hier gaan we de bergen in en na een uur rijden zitten we in de bergen. Na een stop bij een mirador (kijkplek) komen we al snel aan bij het Maria Rijke museum. Maria Rijke was een Duitse die vijftig jaar de Nazcalijnen heeft bestudeerd en in kaart gebracht. Haar theorie is dat deze lijnen. Waarin naast kilometers  lange lijnen ook  vele afbeeldingen van allerlei dieren zijn  uitgegraven door de Nazca, een oud volk. Deze afbeeldingen zijn zo groot dat je op de grond niet kan zien wat het voorstelt. Dit en het feit dat ze in de woestijn liggen hebben ervoor gezorgd dat deze lijnen eeuwenlang onopgemerkt zijn gebleven. Pas nadat in de negentiende eeuw er met vliegtuigen overheen werd gevlogen zijn ze ontdekt. Het piepkleine museumpje over Maria Reiche,  wat vroeger haar huis was en waarbij ze ligt begraven, geeft een beeld van het werk dat zij in deze vijftig jaar heeft verricht. De volgende stop is een uitkijktoren bij 3 afbeeldingen, de flamingo, de handen en de boom. Je kan ze vanaf deze uitkijktoren goed zien liggen. Nu gaan we op weg naar het kantoor vande vliegmaatschappij die ons vanmiddag in groepjes van vier over de 14 van de dertig beeltenissen heen gaat vliegen in kleine vliegtuigjes. Daar worden we gewogen om vliegtuigjes zo gebalanceerd mogelijk te vullen. ‘S middags worden we opgehaald bij ons hotel en naar het vliegveld gebracht. Wij en the newly weds, Bram en Lieke, mogen als eerste de lucht in.  Omdat je laag blijft vliegen heeft het toestel veel last van turbulentie. Bij de figuren wijst de co-piloot deze aan, want het is soms best lastig m de figuren te ontdekken. De piloot vliegt eerst rechts schuin over het figuur en vervolgens links schuin nogmaals erover zodat iedereen in het vliegtuig gelegenheid heeft om foto’s te maken.  Hier wordt je behoorlijk misselijk van en de rechter helft van het vliegtuig, Lieke en ik dus, hebben de lunch in een reeds aanwezig kotszakje achter gelaten. Toch had ik deze tocht niet willen missen. Te bedenken dat deze mensen zonder computers en de mogelijkheid erover heen te vliegen zulke mooie figuren hebben uitgegraven die ook nog geometrisch kloppen, de driehoeken zijn echt heel mooi, en die de tand des tijds hebben doorstaan. Volgens Maria Reiche hebben de figuren en lijnen een astrologische betekenis, anderen denken dat de figuren en lijnen waterpunten aangeven. Geen van de theorieën heeft genoeg wetenschappelijk bewijs om erkend te worden. De betekenis van de lijnen blijven vooralsnog een mysterie.

De astronaut

De astronaut

fullsizerender fullsizerender-1

 

Vanavond gaan we naar het Maria Reiche planetarium dat in een hotel zit. Voor nadere uitleg van de theorie van Maria Reiche. In dit hotel heeft ze de laatste 25 jaar van haar leven kostenloos mogen wonen. Helaas is het erg warm in het kleine planetarium dus vielen we een voor een in slaap en hebben we van de theorie niet veel meegekregen. Buiten mochten we nog door een telescoop naar de kraters op de maan en de ring rondom Saturnus kijken, en wees de enthousiaste goed Engels sprekende gids, enkele sterren en sterrenbeelden, waaronder de schorpioen, aan. Hierna lekker naar eten en naar bed.

 

 

Balestaseilanden

11 september 2016

Gisteravond waren wij te moe voor een berichtje, dus vandaag haal ik dit even in. Wij moesten al vroeg op, om kwart over zes moesten onze koffers beneden staan en wij ontbijten, want om zeven uur vertrok de  bus. Eerst gingen wij naar een visafslag, waar de vers gevangen vis mooi wordt uitgestald. De haven was vergeven van de pelikanen. Op elke vissersboot zaten er minstens twee. Hierna gingen we naar de terminal vanwaar we met een grote speedboat naar de Balestaseilanden. Onze gehele groep paste in de boot. Eerst voer de boot langs een gigantische gravure in een heuvel van een kandelaar.  Men denkt dat deze gravure 200 voor christus is gemaakt al denken anderen dat hij veel ouder is. Over de betekenis tast men nog steeds in het donker.  Vervolgens voer de boot langs allerlei eilandjes, van graniet en basalt,  waarop duizenden vogels leven.  De eilanden zijn beschermd en mogen niet betreden worden. Onze gids was erg enthousiast en vertelde veel over war we zagen en als er teveel rumoer was van vogels of de boot kwam ze per bankje met twee personen extra uitleg geven. Naast pelikanen, reigers, albatrossen, stormvogels, komoranten en gieren zijn er ook hele zeeleeuewfamilies te bewonderen.  De eilanden hebben veel spelonken waardoor je veel doorkijkjes hebt. Helaas stoten de boten   Behoorlijk veel benzinedampen uit waar je als de boot stil ligt behoorlijk misselijk van wordt. Gelukkig vaart de boot met behoorlijke snelheid terug naar de haven waardoor dit snel weer afneemt.

ballatas-1 dsc_8601 dsc_8595 ballatas-2

 

Hierna weer in de bus naar het hotel, wat gelukkig een niet al te lange rit is. Ons hotel in huacachina heeft een prachtig zwembad, omgeven door lekkere ligstoelen. Dus de middag werd in en rond het zwembad doorgebracht. Heerlijk liggen bakken. Huacachina noemen ze het nuevo Alaska, het nieuwe Alaska, omdat je in de enorme zandheuvels heerlijk kan zandboarden. Om vier uur kon je mee met een buggytoer. Natalie ging natuurlijk mee. Want die houdt van scheuren. Tijdens deze toer kon er ook gezandboard worden, en ook daaraan deed onze daredevil na hartelust aan mee.  Ik ben alleen naar de top van een zandheuveltje gelopen om van de zonsondergang te genieten. Daarna een heerlijk diner in een plaatselijk restaurantje. En daarna waren we goed moe en gingen lekker slapen. Wat een heerlijke dag!

buggy-1 buggy-3 buggy

 

september 2016 om 04:42

Zoals vanmorgen beloofd een verslag van ons bezoek aan afro-Peruaanse enclave El Carmen. De weg ernaar toe liep vrijwel geheel langs de kust. Afwisselend kregen we de oceaan met mooie golven en woonwijken met een zeer rommelige uitstraling te zien. Deze rommelige uitstraling komt doordat je in Peru geen belasting voor wonen hoeft te betalen, zolang de woning niet afgebouwd is. Dus bouw je een extra verdieping met binnenmuren maar zonder dak, of zonder ramen. Bij veel huizen wordt deze verdieping gebruikt om de was op te hangen, of je bouwt er golfplaten stellage op zodat het een overdekt dakterras wordt. En natuurlijk is dit een primaplaats voor de restanten bouwmateriaal. Dus erg rommelig. In El Carmin hebben wij van een muziekvoorstelling bij mensen thuis genoten. Vooraf kregen wij van de muzikant uitleg hoe hun muziekstijl was ontstaan. In de slaventijd mochten de slaven geen muziek instrumenten hebben omdat de slaveneigenaars wisten dat zij deze gebruikten om berichten over te seinen. De slaven hadden wel houten kistjes waarin zij de geplukte katoen in moesten stoppen. Deze kistjes die nu Cajon heten werden hun muziekinstrumenten. De stijl is een samensmelting van Afrikaans, Andes en Spaans. Drie broers en hun vrouwen gaven een mooie show op conga’s, cajons en percussie weg. En aanheft eind moest er natuurlijk met de vrouwen meegedanst worden, waar bijna iedereen van de groep aan deel nam, ook Natalie en ik dus, Hierna ging de busrit verder naar Pisco. Het is vandaag feest, want het is vandaag de dag van Pisco. Onze chauffeur maakt een rondje om het enige bezienswaardige punt in Pisco, de Plaza des armes zodat wij daar niet meer na toe hoeven. Hectische namelijk niet erg veilig in Pisco. Wij blijven daarom lekker in het hotel. Nu weer op tijd naar bed want morgen moeten wij om half zes op, voor een bezoek aan de haven en vervolgens een boottocht naar de ballestaseilanden. Tot morgen!

dsc_8622 dsc_8617

8 september 2016 om 13:21

Het is nu kwart voor zes in de ochtend, en twee avonden vroeg naar bed ben ik nu wel uitgeslapen. Dus nog tijd om wat meer over Lima te schrijven.
Eerst nog even over het laatste stuk van de vlucht. Vlakbij Lima was het wolkendek even open en we vlogen vlak over de bergen. In een klein vlak stuk lag zowaar een lappen deken van boerenactiviteit en een klein dorp. Meteen daarna weer een kleine bergketen die werd omgeven door de wolken. Heel bijzonder. Na aankomst in Lima werden we met de rest van het gezelschap, in totaal 20, met een bus naar ons hotel gebracht. Dit was een dolle rit van een uur door Lima was een ding zeker, hier kan je gigantisch verdwalen en er wonen hier heel veel mensen. Later hoorden wij dat dit er 10 miljoen zijn. Toen wij gisteren het hotel uitstapten voor de stadstour met de gids brak de zon door. De gids vertelde ons dat dit de eerste keer is in weken. Het is hier nu winter en in de winter ligt er altijd een mist over Lima die aan het einde van de winter geleidelijk verdwijnt. De laatste weken had het non-stop gemotregend. Wij hebben de zon dus meegebracht. Op een paar oude gebouwen na is er niet veel te bezichtigen in Lima. Een dag is meer dan genoeg in deze stad. Vandaag vertrekken wij naar Pisco. Onderweg zouden wij een stop maken in een nationaal park, maar daarvan is nu driekwart gesloten. Onze reisbegeleider stelde als alternatief een bezoek aan El Carmin voor, een gemeenschap waar de nazaten van de uit Afrika geïmporteerde slaven wonen. Zij gaan een muziekvoorstelling aan ons geven. Vanavond vertel ik wel hoe het was. Groetjes Andrea

lima1

8 september 2016 om 03:59

Hallo allemaal,
Wij zijn gisteren na een lange reis goed aangekomen in Peru. Omdat wij best moe waren zijn wij na aankomst in het hotel gelijk gaan slapen. Onze reisbegeleigster, Mieke, had voor vandaag een rondwandeling met gids geregeld door het historische centrum van Lima. De Nederlandse gids is getrouwd met een Peruaan, en woont in Lima. Hierdoor kon zij ons veel vertellen en laten zien van dit gedeelte van deze miljoenen stad. Omdat de stad vaak is verwoest door aardbevingen en oorlogen staan niet veel gebouwen vanuit de beginperiode, 1535, nog overeind. Aan de vele verschillende bouwstijlen kan je ook zien dat er in verschillende perioden is bijgebouwd. Na de rondwandeling hebben wij met de hele groep samen gegeten. Daarna zijn Natalie en ik terug gegaan naar het hotel om daar in de buurt nog de parken met spectaculair uitzicht op de oceaan te bezoeken. Al met al weer een enerverende dag. Dus gaan wij vandaag ook weer vroeg naar bed. Nog even bijtanken. Tot morgen

lima-2 lima-1 lima-3
Hallo allemaal, 6 september 2016

Vandaag de laatste voorbereidingen aan het treffen, zoals E-tickets naar mij zelf mailen, muziek op mijn iPod zetten en Skype op de iPad zetten.